یک خیال قشنگ.....

مقابلم با وقار همیشگی اش نشست

چشمانش مثل برکه ای آرام بود پر از اشکهای حبس شده

نگاه مهربانش از هجوم گلایه های تلخ و سنگین م هر بار غمگین تر میشد

بغضش را بی صدا میخورد تا انعکاس بغض من نشکند

سکوت کرده بود و با همه ی وجودش گوش شده بود برای هذیانهای بی سر و ته من

دستانش بالا آمد

گمان کردم میخواهد آنها را سپری کند برای آزارهای گاه و بیگاهم

اما....

به اندازه آغوش باز شد و تمام بی حوصلگی هایم را در بر گرفت

آسمان به اینهمه سخاوت غبطه خورد و بارید

نگاه پر سوالم را که دید با لبخند گفت

این بارانی ترین شکل گفت و گوست

هر چی از دوست میرسد نیکوست

من چقدر سبک شده ام....

انگار از گرمای محبتش تبخیر میشوم

خیال گرم زمستونی...